Hreinn og Hildur búa saman í fallegri íbúð neðarlega á Háteigsvegi í Reykjavík. Ég heimsæki þau á þriðjudagssíðdegi, það er að hlýna, eftir nokkurra daga frost hefur þokan og rigningin tekið við.

Móttökur þeirra eru algjör andstæða við veðrið, þau eru hlý, glöð og litrík. Ánægð. Í þessari íbúð hafa þau búið síðustu tvö, þrjú árin. Þau kunna vel við sig á Háteigsveginum. Við fáum okkur sæti við eldhúsborðið og byrjum að spjalla.

Þið eruð hjón? spyr ég.

Já, við erum hjón, segir Hildur, við erum búin að gifta okkur.

Hvar kynntust þið fyrst?

Við kynntumst fyrst á Lyngási, segir Hreinn, þá var ég 6 ára.

Og þá var ég níu ára, bætir Hildur við og Hreinn heldur áfram: Eftir það liðu mörg ár. Ég bjó í Garðabæ hjá foreldrum mínum og Hildur í Langagerði. Einu sinni í viku gisti ég hjá henni og einu sinni í viku gisti hún hjá mér eftir að við trúlofuðumst.

Það er mjög sniðugt að skiptast svona á, segir Hildur. Síðan trúlofuðum við okkur, 2. september, þegar ég varð þrítug. Og svo giftum við okkur. Í Bústaðakirkju. Presturinn var Pálmi Matthíasson.

Það hefur verið fallegur dagur

Hildur svarar brosandi: Já, 25. september 2004, það var sól og blíða og gott veður. Ég var brúður með slör og allt saman. Síðan höfum við verið hjón og ástfangin upp fyrir haus. Ég á gott líf með elskunni minni, manninum mínum.

Lífið er gott, tekur Hreinn undir.

Þið eruð bæði í vinnu?

Já, segir Hreinn, við erum að vinna á sama stað, Ási.

Og svo hafið þið verið að leika?

Já, við erum í leikhópnum Perlunni, segir Hildur, við erum frægir leikarar. Ég er búin að leika heillengi.

Hafið þið ekki ferðast út um allt?

Út um allt, segir Hildur, og höfum æft mikið.

Jú, út um víðan heim, segir Hreinn. Við erum ennþá fræg.

Finnst ykkur ekkert erfitt að leika?

Nei nei, segir Hreinn, sjáðu til, við erum fæddir leikarar.

Við höfum verið leikarar lengi og það eru alltaf æfingar á miðvikudögum, segir Hildur.

Hjá Sigríði Eyþórsdóttur.

Já, þekkirðu hana? spyr Hildur.

Hún er fræg, fyrir að leikstýra ykkur.

Jújú, viðurkennir Hreinn.

Hún er yndisleg manneskja, segir Hildur, og hefur gert allt fyrir okkur.

Það er eitt sem ég vil bæta við, karlinn minn, segir Hreinn: Ég er frægur. Ég hef leikið í mörgum kvikmyndum.

Maðurinn minn er uppáhaldsleikarinn minn, hann hefur leikið Elvis Presley, segir Hildur stolt.

Fyrsta myndin mín var spennumynd sem var tekin í Vík í Mýrdal. Svo lék ég í myndinni hans Þráins Bertelssonar, Einkalíf. Ég fór líka með félögum mínum í Kvikmyndaskólann og lék í einni stuttmynd. Ég fór alveg á kostum. Ég var svo fyndinn, segir Hreinn og Hildur tekur heilshugar undir það: maðurinn minn er svo fyndinn.

Sú mynd hét Amma ruglaða, segir Hreinn.

Það er gott nafn.

Hann lék Elviseftirhermu, ég hló alltof mikið, segir Hildur.

Í þessari mynd lék ég þroskaheftan strák sem fær stundum pössun hjá ömmu sinni, ömmu rugluðu! Guðrún Ásmundsdóttir lék ömmuna. Þá fór ég í ýmsa búninga og í einu atriðinu var ég í bláum Elvisbúningi, segir Hreinn og þau hjónin hlæja innilega.

Þetta var svo fyndið, segir Hildur. Ég fékk tár í augun. Þetta var mjög skemmtilegt.

Hefur þú leikið í kvikmynd?

Nei, svarar Hildur. Ég fór á frumsýninguna á Ömmu rugluðu með manninum mínum.

Já, ég bauð konunni minni á frumsýningu, segir Hreinn.

Það var frábært. Við fórum líka í partíið á eftir, segir Hildur.

Hvað er það skemmtilegasta sem þú hefur leikið?

Ég lék prinsessu, segir Hildur. Mér finnst mjög gaman að leika. Mest langar mig að leika í kvikmynd. Í spennumynd.

Á myndinni sem Ari tók af ykkur eruð þið að dansa. Finnst ykkur gaman að dansa?

Já, æðislegt, segir Hildur.

Dansið þið hér heima?

Já, málið er að við erum músíkölsk, segir Hreinn. Við förum út að skemmta okkur og það er gaman. Við förum á Broadway og leikhús og allt.

Já, allt mögulegt, bætir Hildur við. Á laugardaginn erum við að fara að sjá Laddi 6-tugur.

Þið kunnið aldeilis að lifa lífinu.

Jájá, viðurkennir Hreinn.

Og það er alltaf gaman hjá ykkur?

Já, yndislegt bara, segir Hildur.

Og svo er líka annað í sambandi við dansinn, segir Hreinn: þessi kona er byrjuð í magadansi.

Já, segir Hildur. Ég dansa alveg á fullu.

Þú tekur Hrein ekkert með þér í magadansinn?

Nei, hann hefur nóg að gera, segir Hildur.

Já, ég hef nóg að gera, segir Hreinn, ég er alltaf í boltanum.

Hvaða liði heldurðu með í ensku?

Mitt lið er auðvitað Manchester United, segir Hreinn.

Ég get ekki svarað þessu, segir Hildur, ég held með mörgum liðum.

Það er eitt lið sem hún heldur mest með, segir Hreinn, af því að frændi hennar er í því: Charlton.

Já, ég held með Charlton, segir Hildur. Og Val.

Ég held líka með nýliðunum í Wigan, líka Fulham og Everton og svo Inter Milan í ítalska boltanum: þeim hefur gengið vel, eru efstir í ítölsku deildinni, segir Hreinn.

Svo er bara að koma vor og sumar.

Já, það er æðislegt, segir Hildur. Við erum að fara til útlanda.

Já, í stutta borgarferð, bætir Hreinn við.

Við förum til London að sjá Mama Mia! söngleikinn með Abba-lögunum. Það er uppáhaldið mitt, segir Hildur. Við verðum í fjóra daga, fram á sunnudag.

En ég ætla að segja þér eitt, segir Hreinn alvarlegur: það er eitt stórafmæli í ár.

Já, segir Hildur. Ég verð fertug annan september, á sunnudegi milli þrjú og sex.

Þú ert bara búin að ákveða allt.

Já, það er búið að leigja salinn og það er mikið að gera í undirbúningi, segir Hiildur.

Þannig að það verður mikil hátíð í haust?

Já, það er æðislegt, segir Hildur. Ég er mjög ánægð. Lífið blómstrar. Mér líður vel og er svona ástfangin.

Það getur ekki verið betra.

Nei, segir Hreinn. Alls ekki.

Lífið heldur áfram

Við erfiðar aðstæður er mikilvægt að geta notið styrks þeirra sem af hugsjón og reynslu búa vel að þeim sem glíma við alvarlega sjúkdóma.

Leggðu góðu málefni lið