Auður Halldórsdóttir þekkir vel til SOS samtakanna enda hefur hún lengi fylgst með starfsemi þeirra hér á landi. Við sitjum saman í stofunni hjá Auði á laugardagsmorgni, það hefur snjóað aðeins um nóttina. Við fáum okkur te. Kannski smá súkkulaði. Ræðum um lífið en Auður kenndi listgreinar í Kvennaskólanum áður en hún tók að fullu við rekstri á ljósaversluninni sem þau hjónin áttu. Ræðum um listina en Auður er listunnandi eins og sést á veggjunum hjá henni. Blöndal, Hringur, Karólína og verk marga fleiri listamanna prýða stofuna hjá henni.

Eigum við ekki að tala um eitthvað annað en mig? spyr hún. Auður vill tala um SOS. Samtökin sem voru stofnuð í Austurríki í neyð eftirstríðsáranna. Þá sagði eldhuginn sem stofnaði samtökin að eitt hrísgrjón frá hverjum gerðu mikinn graut.

Það er góð tilbreyting í tilveruna að hjálpa fólki að takast á við lífið, segir Auður. Stúlkan sem ég hef gefið með er í þorpi SOS í Faridabad á Indlandi. Þorpið er byggt þannig upp að samtökin ráða til sín konur sem eru einskonar mæður. Þær búa svo í húsum með "börnunum sínum". Þau eru yfirleitt á bilinu sjö til tíu hjá hverri "móður".

Stúlkan sem ég hef gefið með heitir Sarita. Ég sé á myndum að hún hjálpar til við umönnun systkina sinna og annað slíkt og þetta virðist vera venjulegt heimili.

Í þorpunum er veitt heilbrigðisþjónusta, þar eru skólar sem börnin ganga í og börnum úr nágrenninu stendur einnig til boða að sækja þá. Börnin í þorpinu eiga kost á að fara í æðri skóla ef því er að skipta, ýmist í háskóla á Indlandi eða úti í heimi. Framkvæmdastjóri SOS er til dæmis alinn upp sem SOS-barn. Þannig að oft verður mikið úr þeim börnum sem annars hefðu ekki lifað. Sarita hafði til dæmis verið borin út til að deyja og fannst við lestarstöð.

Það er gríðarleg stéttskipting á Indlandi.

Já. Það er ómögulegt að segja hvaðan þessi börn koma en líklegast er að þau séu börn fátæklinga sem neyðast til að bera börnin sín út.

Það hljóta að skapast sérstök tengsl milli þess sem gefur og þess sem þiggur.

Jú, það skapast vissulega tengsl, segir Auður. Ég hef einu sinni hitt Saritu. Ég var stödd í Nýju-Delhi en Faridabad er ekki langt þaðan. Þá hitti ég þessa ungu stúlku.

Hvað var hún gömul þá?

Hún hefur verið 13 ára. Ég hitti hana í raun fyrir tilviljun. Við áttum saman stutta dagstund. Samskiptin voru ekki náin en mjög ánægjuleg.

Þessi börn eru svo ótalmörg í heiminum. Maður getur lagt þeim lið þegar maður á eitthvað aukalega. Þessi börn getur maður eignast á hvaða aldri sem maður er, þótt maður sé kominn úr barneign. En náttúrlega eignast maður þau ekki frekar en maður á sín eigin börn.

Það er mjög stór hópur sem hefur mikla þörf fyrir hjálp.

Það er sælt að gefa.

Já, við erum svo lánsöm á Íslandi að við getum flest látið eitthvað af hendi rakna. Það er liðin sú tíð þegar við þurftum að þiggja af öðrum.

Heldurðu að þú eigir eftir að hitta Saritu aftur?

Það er mér nú alveg til efs. Þegar maður er orðinn áttræður ferðast maður ekki mikið. En ég á eftir að fá fréttir af henni og ég vona að það verði góðar fréttir.

Lífið heldur áfram

Við erfiðar aðstæður er mikilvægt að geta notið styrks þeirra sem af hugsjón og reynslu búa vel að þeim sem glíma við alvarlega sjúkdóma.

Leggðu góðu málefni lið