Þeir rétthafar Íslenska Lífeyrissjóðsins sem fylgja útgreiðsluleiðum II, III og IV fá hluta af 12% iðgjaldi sínu ráðstafað í bundna séreign. Bundin séreign tilheyrir eingöngu rétthafa og er erfanleg.  Hún er laus til mánaðarlegra útgreiðslna við 70 ára aldur.

Frjáls séreign getur verið tilkomin vegna viðbótarlífeyrissparnaðar eða lögbundins lífeyrissparnaðar. Allt framlag til viðbótarlífeyrissparnaðar er fært inn sem frjáls séreign. Hluti af lögbundna iðgjaldinu er einnig fært inn sem frjáls séreign og er það breytilegt eftir útgreiðsluleiðum hversu hátt það er. Frjáls séreign er laus til eingreiðslu við 60 ára aldurinn.

Það iðgjald sem lífeyrissjóður reiknar að þurfi til að standa undir lágmarkstryggingarvernd.

Iðgjald sem nemur a.m.k. 12% af iðgjaldsstofni og ákveðið er í sérlögum, kjara- eða ráðningarsamningi eða með öðrum sambærilegum hætti. Hér er átt við lögbundin lífeyrissparnað en öllum launþegum ber að greiða í lögbundin lífeyrissjóð. Í flestum tilfellum er framlag launþega 4% og framlag vinnuveitanda er 8% af launum.

Tryggingarvernd lífeyrissjóðs kallast lágmarkstryggingarvernd. Lágmarkstryggingarvernd veitir rétt til elli-, örorku-, barna- og makalífeyris. Miðað við 40 ára innngreiðslutíma í lífeyrissjóð tryggir lágmarkstryggingarvernd 56% af meðallaunum í mánaðarlegan ellilífeyri til æviloka.

Þegar talað er um lífeyrissparnað getur það bæði átt við um lögbundin lífeyrissparnað og viðbótarlífeyrissparnað. Allir launþegar þurfa að greiða í lögbundin lífeyrissparnað en viðbótarlífeyrissparnaður er val hvers og eins. Um lífeyrissparnað gilda ákvæði II. kafla lífeyrislaganna.

Sameign er sá hluti framlags þíns sem fer í sameignardeild lífeyrissjóðsins. Hún erfist ekki og ekki er hægt að flytja hana milli lífeyrissjóða. Sameignin tryggir þér ævilangan ellilífeyri sem og maka-, örorku- og barnalífeyri. Hversu hátt hlutfall greitt er til sameignar fer eftir útgreiðsluleiðinni sem er valin.

Sá hluti iðgjalds sem renna skal til séreignarmyndunar þegar lífeyrissjóður skilgreinir hluta lágmarkstryggingarverndar sem séreignarréttindum.

Er það iðgjald sem greitt er umfram lágmarksiðgjald í lífeyrissjóð.

Sú tryggingarvernd sem er umfram þá lágmarkstryggingarvernd sem lífeyrissjóður skilgreinir og greitt er fyrir með greiðslu iðgjalds samkvæmt sérstökum samningi við vörsluaðila lífeyrissparnaðar.

Þeir aðilar sem heimild hafa skv. 3. mgr. 8. gr. lífeyrislaganna til að stunda starfsemi skv. II. kafla laganna og taka við iðgjaldi með samningi um viðbótartryggingarvernd. Þessir aðilar eru lífeyrissjóðir, bankar, sparisjóðir, líftryggingafélög og verðbréfafyrirtæki sem starfa skv. 8. gr. laga nr. 13/1996 um verðbréfaviðskipti og hafa starfsstöð hér á landi.